Το σήμερα είναι δώρο!

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Του ενός άνδρα του επιτρεπόταν να σηκώνεται όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουν τα υγρά από τους πνεύμονες του.
 
Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη του την ώρα ξαπλωμένος. Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες. Μιλούσαν για τις γυναίκες και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, το στρατό, για το πού είχαν πάει διακοπές κ.α.
 
Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας στο κρεβάτι με το παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικό του όλα τα πράγματα που έβλεπε έξω από το παράθυρο. Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου ο κόσμος του διευρυνόταν και ζωντάνευε με όλη τη δραστηριότητα και το χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.
 
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λίμνη. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ιδωθεί στο βάθος. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο τα περιέγραφε όλα αυτά με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό. Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραψε μία παρέλαση που περνούσε…
 
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική – μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.
 
Μέρες, εβδομάδες και μήνες πέρασαν. Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερό για το μπάνιο τους και είδε το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να τον πάρουν.
 
Μόλις θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και αφού σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.
 
Σιγά-σιγά και επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα για να δει για πρώτη φορά μετά απο καιρό τον έξω κόσμο. Πάσχισε να γείρει για να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Αντίκρισε μόνο ένα λευκό τοίχο!!!
 
Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να κάνει το συχωρεμένο συγκάτοικό του να περιγράφει τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο. Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο συγκάτοικος του ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.
“Ίσως ήθελε απλώς να σου δώσει θάρρος…” του είπε.
 
Επίλογος: Υπάρχει τεράστια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική σου κατάσταση. Η μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αν θέλεις να νιώσεις πλούσιος, απλώς μέτρησε όλα τα πράγματα που έχεις που…τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν!
 
Το σήμερα είναι ένα δώρο.

Girl Next Door

Η γυναίκα της διπλανής πόρτας βρίσκει για εσένα ότι ψάχνεις! Συμβουλές ομορφιάς, συνταγές, διακόσμηση, διαγωνισμούς, μόδα…και ότι άλλο χρειάζετε η γυναίκα του σήμερα!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.