Ημέρα του Πατέρα – Μια μέρα αξέχαστη…

Ημέρα του Πατέρα – Μια μέρα αξέχαστη…
 
Έχουμε συνηθίσει (καλώς ή κακώς) να γιορτάζουμε και να θυμόμαστε πάντα την γιορτή της Μητέρας. Ίσως γιατί στα οικογενειακά μας πρότυπα πολλές φορές ο Πατέρας είναι το στήριγμα, ο «σκληρός» του σπιτιού. Γιατί υποσυνείδητα νιώθουμε ότι δεν χρειάζεται την εκδήλωση τόσων συναισθημάτων και στοργής όσο η μητέρα…γιατί είναι Άντρας!
 
Φέτος δυστυχώς βρέθηκα σε μία θέση να παρατηρήσω λίγο καλύτερα τι μοιράζετε ο κόσμος στα social media και τα προφίλ του την ημέρα του Πατέρα. Γιατί λέω δυστυχώς;
Γιατί φέτος την ημέρα του Πατέρα την γιορτάζω μόνος…
 
Είδα λοιπόν ότι μία από τις εικόνες που μοιράστηκαν οι περισσότεροι έλεγε «Κάντε μια αγκαλιά στον Πατέρα σας ή μάλλον δύο…και μία για εμάς που δεν μπορούμε».
Η πιο γλυκιά και απλή εκδήλωση αγάπης…πόση θλίψη κρύβει ένα τέτοιο απλό μήνυμα!
 
Ποτέ δεν μου άρεσαν οι άνθρωποι οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τον πόνο/απώλεια των δικών τους ανθρώπων…Κάτι το οποίο βλέπω συχνά τελευταία…
Φωτογραφίες δίπλα σε κρεβάτια νοσοκομείων, βιβλία για το πώς αντιμετώπισαν το θάνατο ενός δικού τους κ.α.
Γιατί; Για να δείξουν αυτοί πιο «άνθρωποι»;
Για να ζητήσουν κάποιου είδους αναγνώριση για το αυτονόητο;
 
Την στήριξη και την αγάπη που θα δώσεις σε ένα δικό σου άνθρωπο τη δίνεις γιατί εσύ γουστάρεις…δεν χρειάζεται να το δει ή να το αναγνωρίσει κανένας. Δεν σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για εσένα.
 
Παρ’ αυτά σήμερα θα κάνω αυτό που δεν μου αρέσει, για πρώτη και τελευταία φορά…
Γραφώ αυτό το άρθρο ως ένα αντίο σε έναν άνθρωπο που αγάπησα πιο πολύ από όσο θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί…
 
Πριν 5 μήνες και 3 μέρες…άκουσα τελευταία φορά το «Καληνύχτα αγόρι μου»…και όμως συνεχίζω και το ακούω κάθε νύχτα…
 
Κάποιοι λένε ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, εγώ είμαι βέβαιος ότι θα ακούω τη γλυκιά σου καληνύχτα κάθε βράδι!
 
Έχασα τον Πατέρα μου από την ασθένεια που έχει θερίσει πολλές οικογένειες…Καρκίνος…και με πολλά μπες-βγες σε νοσοκομεία, ταλαιπωρία και θεραπείες.
 
Μας δίνανε 1-2 μήνες ζωής και ξεπεράσαμε τα 3 χρόνια!!!
 
Ξέρετε ποιο είναι το κοινό στοιχείο των περισσότερων ανθρώπων με σοβαρές ασθένειες; Αυτών που καταργούν την ιατρική λογική;
Που κερδίζουν μάχες και χρόνο κόντρα σε ασθένειες θανατηφόρες;
Ζούνε για τους ανθρώπους που αγαπούν!!! Όχι γιατί απλά θέλουν να ζήσουν.
 
Γι’ αυτό εγώ έλεγα…Ο καρκίνος πολεμάει με τον Πατέρα μου, όχι το αντίστροφο!
 
Με τον Πατέρα μου δεν μοιάζαμε καθόλου σαν χαρακτήρες. Μου έλεγε από μικρό παιδί αυτό που τώρα έγινε μόδα «Θα είσαι με όλους κύριος, όχι γιατί αυτοί το αξίζουν…αλλά γιατί εσύ είσαι κύριος». Ήταν άνθρωπος ήπιων τόνων, και απέφευγε όποτε μπορούσε τις διαμάχες. Ντυμένος πάντα με κοστούμι. Παλαιάς κοπής. Σχεδόν πάντα σοβαρός και μετρημένος, κρατώντας αποστάσεις από άτομα που δεν εκτιμούσε. Ακόμη και στα 30+ ντρεπόμουν να χρησιμοποιήσω οποιαδήποτε βρισιά μπροστά του. Είχε πάντα κάποια «στεγανά», κάποιους κανόνες ηθικής και συμπεριφοράς που δεν επέτρεπε να παραβιαστούν για κανένα λόγο. Έπρεπε πάντα να σεβόμαστε και να συμπεριφερόμαστε σωστά, ακόμη και σε αυτούς που δεν γνωρίζαμε.
 
Σε κάποια πράγματα δεν θα μπορούσα ποτέ να μοιάσω στον Πατέρα μου, κι όμως…είχαμε πολλά κοινά στοιχεία!
Το κυνικό χιούμορ που λίγοι έχουν όταν αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες ήταν ένα από αυτά. Η εξοικείωση με το μοιραίο.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρατάς κακίες…
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολείσαι με μικρούς ανθρώπους!!! «Εσύ κοίτα τι θα κάνεις, άσε τους άλλους» μου έλεγε πάντα…
 
Έκανες όμως κι ένα μεγάλο κακό ρε Πατέρα…με έμαθες να αγαπώ με όλη μου την καρδιά…με πάθος…δεν έχει λίγο στην Αγάπη!!!
ή αγαπάς με τέρμα το γκάζι ή δεν αγαπάς…
Όσο κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πληγωθείς…
Όσο κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μείνεις μόνος…
Καλύτερα μόνος από το να κάνεις «εκπτώσεις» στα θέλω σου, στην αγάπη σου. Καλύτερα μόνος από το να κάνεις ένα ακόμη άνθρωπο δυστυχισμένο δίπλα σου.
Θέλει μεγάλη δύναμη για να είσαι μόνος σου.
 
Μου είπε ένας φίλος του Πατέρα μου στο καφενείο μία ιστορία, ότι πριν σοβαρέψει η σχέση με την μητέρα μου και εμφανιστώ εγώ…προσπάθησε να του συστήσει μία άλλη γυναίκα.
Του είπε λοιπόν «Γιάννη είναι γυναίκα για σπίτι, θα σε αγαπάει…είναι καλή, είναι ότι θέλει κάθε άντρας!».
Για να πάρει την απάντηση «Καλή είναι…Μαίρη δεν είναι!».
 
Έτσι λοιπόν πρέπει να αγαπάμε φίλοι μου…χωρίς εκπτώσεις, ή όρια. Να παίρνεις αυτό που θέλεις ή τίποτα!
 
Και όπως είπαμε πιο πάνω ε;;; Αγκαλιάστε τον τώρα που μπορείτε!!!
 
Ξέρω ότι ένας άνθρωπος πεθαίνει όταν τον ξεχάσουν, οπότε εσύ δεν πέθανες…δεν πρόκειται να πεθάνεις.
 
Χρόνια πολλά και καληνύχτα Πατέρα!
Να μου φιλήσεις τη γιαγιά!

Παναγιώτης Δελής

Marketing and advertising expert.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.